Passie voor tekst, de juiste boodschap, de beleving

De ontevreden prinses

Er was eens een prinses. Het was een lekker wijf met een mooi gezicht en een goed figuur. Eén minpuntje, ze keek altijd chagrijnig. De bevolking vroeg zich af waarom de prinses zo ontevreden was, ze had immers alles wat haar hartje begeerde. Op een dag keek de prinses uit over de koninklijke landerijen die zo wijds waren dat de grenzen met het blote oog niet zichtbaar waren. In plaats van te genieten van het prachtige uitzicht trok de prinses een zuur gezicht, ze zag haar nicht voorbij rijden in een nieuwe Bugatti. Haar Ferrari was er niets bij. De prinses was zo verzonken in haar onvrede dat ze het ijverig werkende kamermeisje in haar suite amper opmerkte. Zacht zingend stofte het meisje de grote parfumcollectie van de prinses af, haar vrolijke uitstraling vulde de kamer. De prinses zag haar en vroeg waarom ze zo vrolijk was. Het kamermeisje lachte en zei dat ze zich verheugde op een etentje met haar vriendinnen diezelfde avond. De ontevreden prinses liet het kamermeisje onbegrepen achter en besloot in de immense paleistuin te gaan wandelen. Het vrolijk gefloten wijsje van de tuinman trok haar aandacht. ‘Wat is er met jou?’ vroeg de prinses. ‘Het is een prachtige dag.’ zei de tuinman. ‘De zon schijnt en de rozen ruiken heerlijk.’ Vol onbegrip liep de prinses verder. Tekst en communicatieadvies, p|writings Beverwijk’s Nachts kon ze niet slapen. De prinses begreep niet waarom haar staf zo vrolijk was om niets. Hoe kon de tuinman blij worden van een mooie dag en rozen die niet eens van hem waren? Na uren piekeren viel de prinses uiteindelijk in slaap. Toen ze de volgende morgen wakker werd en in de spiegel keek, zag ze in haar ogen haar ware aard. ‘Ik ben een verwend nest!’ riep ze hardop. ‘Ik heb alles en nog is het niet genoeg.’ De prinses besefte dat ze haar geluk altijd buiten zichzelf had gezocht, in design kleding, dure schoenen, juwelen en champagneontbijtjes met andere materialistische snobs. Echte vriendschappen en familiebanden had ze nooit op waarde geschat, laat staan een vriendelijk woord of een glimlach van de gewone bevolking. Werkelijk geluk komt van binnenuit, vanuit dankbaarheid, compassie en liefde voor jezelf. Met dit inzicht in gedachten oefende de prinses iedere dag op de perfecte glimlach, ze bleef tenslotte een ijdele dame. Ze merkte dat de wereld zachter werd en voelde dat de liefde die ze uitstraalde, op verschillende manieren bij haar terugkwam. Op een dag hoefde ze niet meer te oefenen op haar glimlach, hij kwam vanzelf en was mooier dan ze ooit had verwacht.