Passie voor tekst, de juiste boodschap, de beleving

blog

Ode aan alle moeders

´Kun jij dat niet even regelen,´ hoor ik weleens, ‘jij bent toch thuis.’ Ja… maar dat wil niet zeggen dat ik de hele dag op m’n krent koffie zit te drinken. Integendeel, ik kom er dikwijls achter dat ik weer de helft van mijn veel te dure Nespresso heb laten staan. Zonder alle vrouwen met kinderwens gelijk een negatief vrij advies te willen geven, hierbij een weergave van de gemiddelde dagbesteding van een moeder met twee jonge kinderen, voor alle niet-mama’s onder ons.

 

Ochtend: wassen, aankleden, haren vlechten, broodje eten, flesje maken, tanden poetsen, wasje erin, vaatwasser leeghalen, middag. Gauw een broodje eten dan kunnen we voor het slaapje – tegen beter weten in – nog snel even een boodschap halen. Kak! Wie heeft er met z’n vieze vlerken aan mijn net gewassen broek gezeten?! ‘Mama, ik moet plassen.’ Plasje gedaan, handjes gewassen, jasjes en schoenen aan. Klaar om te gaan. ’Mama, ik moet ook nog poepen!’ Na een minuut of tien in de gang gewacht te hebben, want mevrouw wil privacy tijdens het kakken, kunnen we eindelijk gaan.

 

Twee uur laten zijn we thuis en kan de jongste eindelijk naar bed. Onlangs heb ik besloten dat dit het moment is voor een welverdiende pauze. Ik pak een drie maanden oude Happinez uit de verpakking en probeer me – ondanks al het rondslingerende speelgoed en mijn rol in het spel van de oudste – te concentreren op de tekst. Na tien minuten is het mooi geweest. De Happinez gaat terug op de stapel met andere ongelezen exemplaren. De was is klaar en er mag wel een stofzuiger door het huis, want de broodkorsten en verdwaalde hagels liggen werkelijk overal! Net op tijd klaar voordat de jongste wakker wordt, die moet nog een fruitje en wat drinken. Zoals een goede moeder hoort te doen, gaan we ook nog even naar buiten want het is mooi weer. Afijn, een half uur later lopen we heerlijk buiten in het zonnetje. Keep on smiling mama!

 

Keep smiling BeverwijkResteert alleen nog de taak om op tijd het eten klaar te hebben – terwijl de jongste aan je benen hangt, zeurende katten te voeren, alles weer op te ruimen – thank God, papa is thuis! – kinderen op bed te leggen en in mijn geval nog even te werken. Oh ja, had ik niet ook nog een sportabonnement voor twee keer in de week? Met de zomer voor de deur willen we er natuurlijk ook nog goed uitzien. Kunnen we niet met z’n allen beslissen dat het badpak weer hip is? Kort samengevat is mama zijn absoluut de moeite waard en krijgen we er veel voor terug. Maar bij dezen wil ik toch een ode aan alle moeders brengen. Wat zijn wij toch fantastische veelzijdige wezens. Applaus voor jezelf!

 

Omgaan met teleurstellingen

We kennen allemaal wel het grapje: ‘De cursus omgaan met teleurstellingen gaat helaas niet door.’ Heel geestig, maar het is natuurlijk wel een ding. Hoe ga je om met teleurstellingen? Ik had laatst op zakelijk gebied ook te maken met een teleurstelling. Ik kreeg een knoop in mijn maag en twijfelde direct aan mezelf. Gadverdamme! Het hielp toen ik er wat afstand van nam zodat het niet meer zo persoonlijk voelde. Even het ego, een blaaskaak met veel te lange tenen, laten dimmen. Bij relaties of vriendschappen is het lastiger om afstand te nemen, die verbinding is wel strikt persoonlijk. Ik bedenk bij teleurstellingen op dat vlak altijd maar dat iedereen handelt vanuit goede intenties, niet om expres te kwetsen. Ook scheelt het als je bedenkt dat iedereen anders is en misschien niet zoveel aandacht voor een ander heeft dan jij. Zie dat dan maar als een kwaliteit van jezelf. En voor de rest? Even slikken en weer doorgaan…

 

No guts no glory

´Vertrouw op je buikgevoel’, adviseren mensen weleens. Follow your gut feeling, zoals de Engelsen dat zo mooi verwoorden. Maar hoe voelt dat buikgevoel dan? Vorig jaar zou ik een tattoo laten zetten, het plaatje zat al op m’n rug. Wilde ik dit nou wel echt? Ik bleef twijfelen en trok me even terug op het toilet. Kom maar op met dat buikgevoel! Ogen dicht, handen op mijn buik en rustig ademen. Mijn buik zei helemaal niets. Nog eens proberen, het bleef verdomd stil daar beneden. Paniek! Klote buikgevoel, waar is het als je het nodig hebt? Hoewel ik naast de tattoo ook het buikgevoel had opgegeven, is onlangs toch het kwartje gevallen. Een suf voorbeeld misschien, maar ik had iemand aan de telefoon van een bepaalde instantie en ik werd er zo blij van. In diezelfde week kwam ik op een bepaald idee en weer werd ik zo enthousiast. Het leek een soort explosie van losgeslagen vlindertjes in mijn buik. Ik voelde me als een dolle koe die, na een hele winter op stal te hebben gestaan, voor het eerst naar buiten mag. Dit moet het zijn bedacht ik me, gut feeling. Als iets zo goed voelt dan ben je vast en zeker op de juiste weg. Luister naar je buik, dan volgt de glorie vanzelf!

 

De ontevreden prinses

Er was eens een prinses. Het was een lekker wijf met een mooi gezicht en een goed figuur. Eén minpuntje, ze keek altijd chagrijnig. De bevolking vroeg zich af waarom de prinses zo ontevreden was, ze had immers alles wat haar hartje begeerde. Op een dag keek de prinses uit over de koninklijke landerijen die zo wijds waren dat de grenzen met het blote oog niet zichtbaar waren. In plaats van te genieten van het prachtige uitzicht trok de prinses een zuur gezicht, ze zag haar nicht voorbij rijden in een nieuwe Bugatti. Haar Ferrari was er niets bij. De prinses was zo verzonken in haar onvrede dat ze het ijverig werkende kamermeisje in haar suite amper opmerkte. Zacht zingend stofte het meisje de grote parfumcollectie van de prinses af, haar vrolijke uitstraling vulde de kamer. De prinses zag haar en vroeg waarom ze zo vrolijk was. Het kamermeisje lachte en zei dat ze zich verheugde op een etentje met haar vriendinnen diezelfde avond. De ontevreden prinses liet het kamermeisje onbegrepen achter en besloot in de immense paleistuin te gaan wandelen. Het vrolijk gefloten wijsje van de tuinman trok haar aandacht. ‘Wat is er met jou?’ vroeg de prinses. ‘Het is een prachtige dag.’ zei de tuinman. ‘De zon schijnt en de rozen ruiken heerlijk.’ Vol onbegrip liep de prinses verder. Tekst en communicatieadvies, p|writings Beverwijk’s Nachts kon ze niet slapen. De prinses begreep niet waarom haar staf zo vrolijk was om niets. Hoe kon de tuinman blij worden van een mooie dag en rozen die niet eens van hem waren? Na uren piekeren viel de prinses uiteindelijk in slaap. Toen ze de volgende morgen wakker werd en in de spiegel keek, zag ze in haar ogen haar ware aard. ‘Ik ben een verwend nest!’ riep ze hardop. ‘Ik heb alles en nog is het niet genoeg.’ De prinses besefte dat ze haar geluk altijd buiten zichzelf had gezocht, in design kleding, dure schoenen, juwelen en champagneontbijtjes met andere materialistische snobs. Echte vriendschappen en familiebanden had ze nooit op waarde geschat, laat staan een vriendelijk woord of een glimlach van de gewone bevolking. Werkelijk geluk komt van binnenuit, vanuit dankbaarheid, compassie en liefde voor jezelf. Met dit inzicht in gedachten oefende de prinses iedere dag op de perfecte glimlach, ze bleef tenslotte een ijdele dame. Ze merkte dat de wereld zachter werd en voelde dat de liefde die ze uitstraalde, op verschillende manieren bij haar terugkwam. Op een dag hoefde ze niet meer te oefenen op haar glimlach, hij kwam vanzelf en was mooier dan ze ooit had verwacht.

 

De juiste puzzelstukjes

Iedere dag staan wij weer voor een keuze. Kies ik dit of kies ik dat? Waarom is kiezen soms zo lastig? Het één sluit het ander uit, dat is waar. We zijn dus bang om verkeerd te kiezen en later spijt te krijgen. Eigenlijk is het een luxe positie waarin we verkeren. We hebben zoveel om uit te kiezen, we kunnen bijna niet verkeerd kiezen. Het leuke van keuzes maken is dat de puzzelstukjes tekstschrijver Beverwijkpas op een later moment op hun plek vallen. Het één heeft geleid tot het ander, minder goede keuzes hebben juist goed uitgepakt. Met dit gegeven in ons achterhoofd is kiezen toch een stuk makkelijker geworden.

 

Stoere bomen van kerels

Ik maakte zojuist een wandeling bij Westerhout in Beverwijk en bekeek verwonderd de knoppen en bloesems aan de bomen. En dat in februari! De sneeuwklokjes en krokussen staken pront hun kopjes in de lucht en staken af tegen grote omgewaaide bomen. Hoewel de wortels flink, konden zij deze kanjers blijkbaar niet overeind houden tijdens de afgelopen stormen. Andere bomen stonden er fier, bijna triomfantelijk naast. Zij hadden de hevige windvlagen wel weerstaan. Bijzonder dat de dikke en sterk uitziende omgevallen bomen niet opgewassen waren tegen wat weerstand. Zou het zo ook met ons zijn? p|writings tekst en communicatieVallen we om als we niet geworteld en thuis zijn in ons lichaam? Het is niet voor het eerst dat stoere bomen van kerels omvallen bij tegenslag, terwijl schijnbaar minder sterke mannen wel overeind blijven. Uiterlijk zegt niets. Het gaat om innerlijke kracht, jezelf kennen en geaard zijn in je lichaam. Hadden die bomen dat ook maar geweten…

 

Ieder kind een lach

Je was pas zes jaar oud toen je, getekend voor het leven, in dat kille opvangcentrum terecht kwam. Samen met je moeder werd je bont en blauw geslagen door je vader, je vraagt je nog steeds af wat jullie al die tijd verkeerd hebben gedaan. Je leerde andere kinderen kennen die ook noodgedwongen in hetzelfde centrum terecht kwamen. Sommigen waren ook mishandeld, anderen verwaarloosd, verlaten, gevlucht of uit huis gezet doordat de huur niet betaald kon worden. Daar zit je dan, samen met 32.000 andere vergeten kinderen.

 

De afgelopen week was de ‘Week van het Vergeten Kind’, om aandacht te besteden aan het lot van deze vergeten kinderen. Als aftrap werd het plein in Den Haag versierd met ruim 41.000 gekleurde wensvlaggetjes, om de politiek nogmaals bewust te maken van de situatie van deze kinderen. Het belang van het kind moet centraal staan bij de herziening van het zorgstelsel en de geplande bezuinigingen volgend jaar. Maar stichting Het Vergeten Kind doet meer, ze vrolijken opvangcentra in heel Nederland op zodat de leefomgeving van de kinderen sterk verbeterd wordt. Juist deze kinderen hebben dat veilige plekje zo hard nodig. Kijk eens op de website http://www.vergetenkind.nl/ en word je bewust van het lot van deze kinderen. Misschien is er wel een opvangcentrum bij jou in de buurt en kun je in je vrije uren komen voorlezen of een balletje trappen? Ook voor deze kinderen geldt: het zijn de kleine dingen die het doen.

 

Dinand Woesthoff, oprichter:

“Het is niet alleen de verantwoordelijkheid van de politiek, het is de verantwoordelijkheid van ons allemaal om deze kinderen niet te vergeten. Samen kunnen we het verschil maken. Ieder kind een lach. Zo moet het toch zijn?”

 

Cocooning

Soms bevind je jezelf in een inspiratieloze situatie. Je hebt nergens zin in en vindt niets leuk. Dit kan gebeuren na Cocooning, tekstschrijver Beverwijkbepaalde gebeurtenissen in je leven of het keert jaarlijks terug tijdens de donkere dagen. Geef je er gewoon aan over, trek je lekker terug in je coconnetje en kom dichter tot jezelf. De boog kan niet altijd gespannen zijn, is niet voor niets een bekend spreekwoord. Terwijl je rustig in je cocon zit, kun je nagaan waar je blij van wordt en waarvan juist niet. Waar krijg je energie van en wil je in stand houden en wat heb je niet meer nodig? Laat overbodige zaken achter in je cocon en vlieg weg als je er klaar voor bent. Licht, puur en vol frisse energie.

 

Beloning innen

In Spanje ligt een señora alleen in een ziekenhuisbed, vechtend voor haar leven. Het is een taaie deze dame, ze heeft al zoveel overwonnen. Haar humor en gekkigheid houden iedereen op de been. Ze zeggen dat je zelf kiest voor wat je overkomt in het leven, om van te leren zogezegd. Als dat waar is dan ben jij vast een hele wijze vrouw waarvoor je ooit beloond zult worden. Hopelijk ben je nog niet uitgeleerd en heeft het leven nog meer lessen voor jou in het verschiet. Als ik het zou mogen invullen dan wens ik dat jij nu je beloning mag innen en gaat genieten zonder zorgen. Genieten van alle mooie dingen in het leven, van alles wat geweest is en nog komen gaat.

 

Querida Teresa, te quieremos mucho

Fiestas de San Isidro

 

Foto: genieten tijdens Fiestas de San Isidro, Bonete 1966

 

Onvoorwaardelijke liefde

Die twinkeling in je ogen laat mijn wereld even stilstaan. Een blik van herkenning, zo puur, zo echt, zo liefdevol. Bewonderend en uitdagend. Intens geluk, alsof er een vuurtje in mijn hart is ontstoken. Onvoorwaardelijk en voor altijd. Bestaat er iets mooiers dan de liefde voor een kind?